- Marc van Dam -

  Leestijd ± 4 minuten 

Mini-bio

Qua nest ben ik een wat merkwaardige cocktail van een oud Gelders geslacht, een lijn van Goois-Amsterdamse kunstschilders en schrijvers en Duits-Nederlandse bourgeoisie met een Indische influx. Beetje bal, beetje artistiek, beetje exoot.

Als kind groeide ik grotendeels op in Amsterdam-Zuid, zat ik op de 1e Montessorischool en was mijn vroege jeugd doordesemd met de jaren '60. Later ging ik naar het Baarnsch Lyceum, studeerde aan het Hilversums Conservatorium, runde een muzieklespraktijk en deed rechten aan de Universiteit van Amsterdam. Daarna had ik jarenlang allerlei bezigheden rond muziek en muziektheater.

Wat later zette ik een importbedrijfje op, in media rond vechtkunst en verwante onderwerpen. Dat ging best goed en ik deed het dan ook pas 17 jaar later van de hand, om mijn handen vrij te maken voor Getting in Control (GiC). Mijn levenswerk waaraan ik reeds vijf jaar eerder was begonnen.

Sinds GiC staat, beleef ik veel plezier aan het begeleiden van klanten in hun verdere ontplooiing. Maar ook aan het doorontwikkelen van het curriculum van GiC, het maken van trainingen en brede vakmatige verdieping. 

Ik ben echter ook graag op pad, vooral in het Alpengebied en Zuid-Europa. Ik hou van toerfietsen, lopen in de bergen en van skiën. Muziek van renaissance tot rock. Van kunst, architectuur en industrieel ontwerp. Van documentaires en Franse en Italiaanse films. Van koken en mooie wijn. En nog zo wat aardse en minder aardse zaken.

Onder de motorkap

Zo, dat was de gepoetste buitenkant. Maar, zoals bij iedereen, zit het echte verhaal onder de motorkap. Dat vertelt je waarom het karretje rijdt zoals het rijdt.

Hieronder kun je een kijkje nemen onder mijn motorkap. Het is een lang, persoonlijk verhaal. Mogelijk heb je geen zin het allemaal te lezen - en welbeschouwd is dat ook niet nodig. Het geeft je echter een beeld van de ontstaansgeschiedenis van Getting in Control. En inzicht in waarom ik nu mensen leer hoe ze hun motorblok kunnen fine-tunen, om maar in de beeldspraak te blijven.

Valse start

Mijn jeugd was niet wat-ie had kunnen zijn. Mijn psychisch labiele en tegelijkertijd autoritaire moeder en agressieve stiefvader waren beiden behept met een negatief zelfbeeld en geneigd tot sociaal isolement. Mijn biologische vader had mij reeds kort na mijn geboorte definitief de rug toegekeerd.

Voor de buitenwacht was er weinig opvallends aan het gezin te zien. Maar het was hard en liefdeloos. Eindeloos ruzies en spanningen. Psychisch -en soms ook fysiek- werden harde klappen uitgedeeld. Opvoedkundige boodschap: Jij doet er niet toe. En je hebt niks te willen.

Al vroeg in mijn puberteit was ik weggedoken in muziek, hash en drank. En ik zorgde ervoor zoveel mogelijk niet thuis te zijn. Toen ik op mijn achttiende eindelijk het ouderlijk huis kon verlaten, had ik geen idee wat ik moest aanvangen met mijn leven. Ik had een negatief zelfbeeld, het ontbrak me op meerdere terreinen aan zelfvertrouwen en ik had niet te duiden schuld- en schaamtegevoelens. Op een rappe tong na, had ik nauwelijks iets meegekregen. En door mijn geveinsde zelfverzekerdheid, zag niemand mijn pijn en onvermogen. Ikzelf ook niet.

Vallen en opstaan

Eenmaal uit huis leek ik een normaal leven op te bouwen. Studeren, vriendjes, vriendinnetjes, leuke baantjes. Geen duidelijke doelen, geen grote daden, maar het functioneerde. Rond mijn dertigste kreeg ik echter een stevige inzinking waar ik me wel uit wist te knokken, maar zonder wezenlijk te begrijpen waardoor deze werd veroorzaakt.

Sinds mijn puberteit trainde ik redelijk fanatiek karate. Mede daardoor geïnspireerd, zette ik een importbedrijfje op in media rond vechtkunst en verwante onderwerpen. Dat groeide flink en zo kwam ik ook in contact met vele duizenden mede-vechtkunstbeoefenaars.

Hierdoor begon ik geleidelijk aan te zien dat ik, zoals zovelen, met vechtkunst probeerde mijn negatieve zelfbeeld op te poetsen en mijn frustraties te kanaliseren. En dat het, ondanks mijn nogal harde manier van in het leven staan, ook een manier was om te kunnen voelen en contact te maken. Daarbij droeg vechtkunst een soort verlichtingsbelofte in zich. Maar die bleek vals; martial arts werken prima als symptoombestrijding, maar zijn geen oplossing voor problemen. Dat was ontgoochelend, maar ook de aanzet tot een nieuwe zoektocht.

Rond mijn veertigste stond er een leuk bedrijfje, had ik een vaste relatie en een kringetje vrienden. Er kwam voldoende

geld binnen, ik maakte geregeld leuk reisjes en had skiën ontdekt. Ik was door de bank genomen goedgemutst en had een bourgondisch levensgevoel omarmd.

Toch bleef in de jaren daarna telkens weer een leeg, fundamentloos gevoel de kop opsteken. Eigenlijk vond ik mijn leven onbetekenend en onbevredigend. Is dit het nou? Ga ik zo verder? Ik was gestopt met vechtsport, was dik geworden, dronk teveel, rookte, mijn relatie liep vast, ik vond mijn werk niet meer leuk, ik had te weinig financiële armslag om de zaken echt groter op poten te zetten en was ontevreden over mijn sociale leven. Het moest anders, maar wat dan en hoe?

Welbeschouwd had ik geen idee van wat ik dan wèl wilde, hoe voor mij een bevredigend leven eruit zou zien. Ik had geen zicht op wat er überhaupt te willen viel. Ik had best leuke ideeën, maar schoof zaken voor mij uit. Ik was in wezen bang voor echte keuzes, voor echt succes, voor bloei. Wanneer ik daarover fantaseerde, kwamen automatisch gedachten tevoorschijn als 'dat mag ik niet', 'dat is niet voor mij weggelegd'. En raakte dan verlamd door een gevoel van onmacht. Winter 2003 volgde een tweede donkere periode, waardoor ik besloot in therapie te gaan - echter zonder veel resultaat.

Doorbraak!

In de nazomer van 2005 was ik er al van doordrongen geraakt hoe beschadigend mijn jeugd eigenlijk was geweest. En dat mijn strubbelingen vooral voortkwamen uit hoe ik was 'geprogrammeerd' en niet zozeer uit mijn karakter. Maar zag op dat moment nog niet hoe verstrekkend de effecten daarvan waren.

Op een snikhete Sardische zomerdag in 2006, zittend onder een pijnboom en omgeven door oorverdovende krekelkoren, was ik verdiept in het boek 'The Seven Habits of Highly Effective People' van Stephen Covey. Plotseling scheurde alles open. Voor het eerst overzag ik in één enkel moment mijn eigen geschiedenis in zijn volle glorie.

Hoezeer ik niet was geworden wie ik had kunnen zijn. Dat ik nooit goed had nagedacht over wat ik werkelijk wilde, wat echt betekenis voor mij had. Hoe weinig kern, eigenheid, ik eigenlijk voelde. Hoezeer ik de durf en de gereedschappen ontbeerde om mijn leven ten volle te kunnen leven. Ik was compleet ondersteboven en bleef dagenlang uit mijn doen.

Covey -en later vele anderen- kwam met prachtige concepten en principes. Maar weten was niet genoeg. Nieuwe vaardigheden en gewoonten moesten worden aangeleerd en getraind, hetgeen een stevig plan van aanpak zou vereisen. Bovenal moest ik eerst bepalen wat ik überhaupt wilde met mijn leven om zaken zinvol te kunnen integreren.

Maar wat valt er eigenlijk te willen? En hoe maak ik de juiste keuzes? En: Als ik weet wat ik wil, wat is er dan voor nodig om het ook te kunnen realiseren? Kan ik anders leren denken en voelen? Kan ik gedrag veranderen? Als ik van alles verander, ben ik dan nog wel ìk?

Ik besloot het grondig te gaan aanpakken en voor mijzelf een complete 'heropvoeding' te organiseren. Tot de kern te komen. De onzinnige angsten uit mijn leven te bannen. En mijn aanpak en bevindingen op schrift te stellen.

Aan de slag

Het werd de kick-off van een reis naar binnen. Van analyseren en zelfreflectie. Van duizenden uren studeren en schrijven. Van proberen en weggooien. Van verzamelen, structureren en herstructureren. Van honderden boeken lezen, websites doorspitten, ontelbare video's bekijken, cursussen doen en bijeenkomsten bezoeken. Van psychologie, gedragswetenschap, neurowetenschap, filosofie, sociologie, anatomie en voeding tot organisatie & management en strategieën en methodieken op allerlei terrein.

Geleidelijk aan begon in mij van alles te kantelen, kreeg ik overzicht en ging ik mij beter voelen dan ooit tevoren. Mijn bewustzijn verscherpte, begon 'kern' te ervaren en mijn rammelende zelfbeeld heelde. En ik ontdekte wat ten principale nodig is om een bevredigend, zo je wilt 'succesvol', leven op poten te zetten: Je moet kunnen bepalen wat je wilt. Je moet weten hoe je dat wat je wilt moet aanpakken. En je moet de juiste mindset hebben. Simpel. Maar niet makkelijk.

Getting in Control

Door de tijd heen was het me in tal van gesprekken ook duidelijk geworden hoe verbazingwekkend veel mensen worstelen met soortgelijke zaken, al dan niet zich daarvan bewust. Zo nu en dan gaf ik al eens iemand een paar duwtjes in de goede richting. Terwijl intensievere hulp soms verbluffende resultaten gaf.

Ik begon te zien dat ik in de loop der tijd een coherent en krachtig werkend arsenaal aan inzichten en instrumenten had ontwikkeld. En dat het eigenlijk onontkoombaar was geworden dat ik dit ook aan anderen moest gaan aanreiken.

Na rijp beraad verkocht ik mijn toenmalige bedrijfje om dat wat ooit begonnen was als mijn eigen 'heropvoeding', verder uit te werken tot een gedegen programma.

En zo werd een aantal jaar later Getting in Control geboren. Te leren door iedereen met een goed verstand, de durf naar zichzelf te kijken en de bereidheid aan de slag te gaan. Maar dan in een fractie van de tijd die ikzelf daarvoor nodig had.

Contact

Afspraak maken?

Vragen?

Opmerkingen?

Neem even contact op.

Op de hoogte blijven?

The best way

to predict your future

is to create it.